Gece üçte koy başka bir yerdir. Gündüz duyulmayan şeyler duyulur: karadaki cırcır böceklerinin ritmi, uzakta bir jeneratör, teknenin bordasına çarpan küçük bir su sesi. Sonra bu su sesi değişir. Aralığı kısalır. Vardiyadaki adam başını kaldırır.
Değişen şey hava değil henüz. Yön.
Zincirin dili
Demirde yatan bir teknede en çok bilgi zincirden gelir. Gergin durduğunda sessizdir; gevşediğinde lokmadan kısa bir tıkırtı gelir; sürükleniyorsa ses ritmini kaybeder, düzensiz ve kum gibi olur. Deneyimli mürettebat, ekrana bakmadan önce bunu duyar. Ekran zaten ikinci sırada gelir: demir alarmı kurulur, ama alarma güvenerek uyuyan kimse iyi uyumaz.
Ege’de yaz geceleri genellikle uslu geçer. Genellikle. Meltem gün batarken düşer, ama koyun içinde daldan inen bir rüzgâr — karadan, ters yönden — gece yarısı tekneyi çevirebilir. Tekne döndüğünde demir aynı yönden çekilmez artık. Çoğu sürüklenme, rüzgârın şiddetinden değil bu dönüşten çıkar.
Vardiyanın düzeni
İyi bir gece vardiyası akşam yemeğinde başlar: kim kaçta kalkacak, hava raporunda ne var, kıçtankara mıyız, halatların gerginliği ne durumda. Güverte lüksü söndürülür — hem gözün karanlığa alışması hem de komşu tekneye saygı için. Bir el feneri her zaman aynı yerde durur. Bir çay demlenir, sabaha karşı bir tane daha.
Bazen hiçbir şey olmaz. Çoğu gece hiçbir şey olmaz. İşin doğası bu.
Misafir açısından bunun karşılığı basit: sabah kalktığınızda tekne hâlâ aynı yerdedir ve kimse size gece ne olduğunu anlatmaz. İyi denizciliğin ölçüsü de biraz budur — anlatılacak bir şey kalmaması.
Sabah altıda vardiyadaki adam sigarasını söndürür, kahve için aşağı iner. Zincir hâlâ gergin.
YAT YÖNETİMİ →