Kalkış sabahı iskelede en son yapılan işlerden biri sudur. Hortum güverteye alınır, kapak açılır, içeriden boğuk bir ses gelir — tank dolarken sesi değişir, incelir; dolduran adam o sesi dinler, saate bakmaz. Güverte ıslanır, çabuk kurur. Kimse bu işi fotoğraflamaz.
Ama haftanın rahatı biraz da burada kurulur.
Hesap
Kişi başına günde ne kadar su gittiği, teknenin alışkanlığına göre çok değişir. Duşlar, bulaşık, yüzdükten sonraki tuz çalkalaması — en çok bu sonuncusu şaşırtır. Bir gulet genellikle birkaç tona kadar su taşır ve bu, sekiz kişilik bir grupla üç dört gün eder; sonra bir yerden yeniden almak gerekir. Bu yüzden rotalar sadece rüzgâra göre değil, su alınabilecek iskelelere göre de kurulur. Rotanın ortasında bir marina görüyorsanız, sebebi manzara olmayabilir.
Watermaker’lı teknelerde hesap gevşer ama ortadan kalkmaz. Cihaz jeneratörle çalışır, temiz suda çalışır ve bakım ister; kalabalık bir liman içinde çalıştırılmaz. Çoğu kaptan onu koyda, sabah erken, herkes uyurken çalıştırır.
Suyun söylediği
Bir tekneye bakarken su sistemine bakmak, o teknenin nasıl düşünülerek yapıldığını söyler. Tanklar ayrı mı, tek mi? Seviye göstergesi çalışıyor mu, yoksa herkes tahminle mi yaşıyor? Sıcak su motordan mı geliyor, boylerden mi? Pompanın sesi gece kamarada duyuluyor mu? Bunlar broşürde yazmayan şeyler, ama bir hafta boyunca en çok hissedilenler.
Misafir açısından yapılacak tek şey var, o da küçük: duşta suyu sabunlanırken kapatmak. Kimse söylemez, herkes fark eder.
Hortum sarılır, kapak kapanır. Motor çalışır.
YAT BROKERAGE →